
سعدی
مشرفالدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» دادهاند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده
دیوان اشعار
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
بوستان
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مواعظ
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
گلستان
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
رسائل نثر
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مجالس پنجگانه
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
خبیثات و مجالس الهزل
قال السعدی رحمة الله علیه الزمنی بعض ابناء الملوک ان اصنف لهم کتاباً فی الهزل علی طریق السوزنی، فلم اجبهم، فهدونی بالقتل…
در نیایش خداوند
در نیایش خداوند
بخش ۱ - سرآغاز
به نام خداوندِ جانآفرین / حکیمِ سخن در زبانآفرین
بخش ۲ - فی نعت سید المرسلین علیه الصلوة و السلام
کریم السجایا جمیل الشیم / نبی البرایا شفیع الامم
بخش ۳ - سبب نظم کتاب
در اقصای عالم بگشتم بسی / به سر بردم ایام با هر کسی
بخش ۴ - مدح ابوبکر بن سعد بن زنگی
مرا طبع از این نوع خواهان نبود / سر مدحت پادشاهان نبود
بخش ۵ - مدح محمد بن سعد بن ابوبکر
اتابک محمد شه نیکبخت / خداوند تاج و خداوند تخت
بخش ۶ - حکایت
حکایت کنند از بزرگان دین / حقیقت شناسان عین الیقین