ایرج میرزا
ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی
قصیده‌ها
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
غزل‌ها
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مثنوی‌ها
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قطعه‌ها
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
رباعی‌ها
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مربّع ترکیب
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قالب‌های نو
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ابیات پراکنده
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
اشعار دیگر
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قطعه‌ها
قطعه‌ها
شمارهٔ ۱ - مادّه تاریخ وفات جعفرقلی میرزا عَمِّ شاعر ۱۳۰۷ هق
هر که آمد در این جهان ناچار / رود از این جهان چه شَه چه گدا
شمارهٔ ۲ - در هجو نصرت الدوله
شاه زاده ضیافَتی کردی / کِافَت آوَرد مَر ضیایِ ترا
شمارهٔ ۳ - شراب
ابلیس شبی رفت به بالین جوانی / آراسته با شکل مهیبی سَر و بَر را
شمارهٔ ۴ - کارگر و کارفرما
شنیدم کارفرمایی نظر کرد / ز روی کِبر و نَخوَت کارگر را
شمارهٔ ۵ - دربارۀ رفتن مستوفی الممالک و آمدنِ صَمصامُ السلطنه
این شنیدم که چوکابینۀ مستوفی رفت / فرصت افتاد به کف مَردُمِ فرصت‌جو را
شمارهٔ ۶ - برای تصویری که به مرحوم عبدالحسینِ بیات داده سُروده است
بنگر چگونه کردم بیرون ز جِسم جان را / آسان چه سان نُمودم تکلیفِ جان ستان را
شمارهٔ ۷ - مرثیه
رسمَست هرکه داغ ِ جوان دید، دوستان / رأفت برند حالت ِ آن داغ دیده را
شمارهٔ ۸ - کودک دورۀ طلایی
بچه هایِ زمانه رند شدند / بی ثمر دان تو ژاژخایی را
شمارهٔ ۹ - مرثیه
سرگشته بانوان وَسَطِ آتشِ خِیام / چون در میانِ آبْ نُقُوش ستاره‌ها
شمارهٔ ۱۰ - مادر
گویند مرا چو زاد مادر / پستان به دهن گرفتن آموخت
شمارهٔ ۱۱ - جاه و جلال علی (ع)
اندر خبر بُوَد که نبی شاهِ حق پرست / چون سویِ عرش در شبِ معراج رخت بست
شمارهٔ ۱۲ - تقاضای وجهِ قبض
وزیر خمسه اگر وجهِ قبضِ من ندهد / به حق خمسهٔ آل عبا که بَد کرده‌ست
شمارهٔ ۱۳ - به سر کلنل محمد تقی خان پسیان
به احترام به این سر نظر کنید ای خلق / که بی حیات ولی در حیات جاوید است
شمارهٔ ۱۴ - احمد لایَنصَرِف
فکرِ شاهِ فَطِنی باید کرد / شاهِ ما گُنده و گول و خِرِف است
شمارهٔ ۱۵ - علّت بی تابی نوزاد
دانی که چرا طفل به هَنگامِ تَوَلّد / با ضَجّه و بی تابی و فریاد و فَغان است
شمارهٔ ۱۶ - دزد نگرفته
هر کس ز خزانه بُرد چیزی / گفتند مَبَر که این گُناه است
شمارهٔ ۱۷ - افکار خنده آور
ای هم سفر عزیز من مَجد / افکارِ تو خنده آورنده است
شمارهٔ ۱۸ - کوه نور
دیده ام من رُبعِ مَسکون را، برادر جان من! / در تمام ربع مسکون این چنین کون هیچ نیست
شمارهٔ ۱۹ - تقاضا
ای مِهین صدر فلک مرتبه در دورۀ تو / گر شود رنجه دل اهل هنرشایان نیست
شمارهٔ ۲۰ - مطایبه با مرحوم عبدالحسین آگاهی
نکویان را بباید آرزو داشت / مرا آگاهی اصلاً آرزو نیست
شمارهٔ ۲۱ - تاریخ فوت
این جهان پیش راد مردِ حکیم / هست محنت فزایِ غم آباد
شمارهٔ ۲۲ - ماده تاریخ مهمانی شاه در باغ امیرنظام (۱۳۰۷ هق)
خسرو تاج بخش ناصر دین / آن سرشته به عقل و دانش داد
شمارهٔ ۲۳ - حق استاد
گفت استاد مبر درس از یاد / یاد باد آنچه به من گفت استاد
شمارهٔ ۲۴ - وفات شاه معزول
اگر شاه معزول رفت از جهان / ولی عهد منصوب پاینده باد
شمارهٔ ۲۵ - ماکیان و شیر
در بُن یک بیشه ماکیانی هر روز / بیضه نهادی و بردی آن را یک کُرد
شمارهٔ ۲۶ - بقای انسب
قصّه شنیدم که بوالعَلا به همه عمر / لَحم نخورد و ذَوات لَحم نیازرد
شمارهٔ ۲۷ - دوزخ
به قدر فهم تو کردند وصف دوزخ را / که مار هفت سر و عقرب دو سر دارد
شمارهٔ ۲۸
اسم گل پیش لبش بردن خطا باشد لب او / بهتر است از گل یقین است این که گفت و گو ندارد
شمارهٔ ۲۹ - جواب به حامی عارف
میم سپاسی کجاست تا که نگوید / عارف بیچاره دادخواه ندارد
شمارهٔ ۳۰ - جنده بازی
هر کس که نمود جنده بازی / دائم به ذکر علیل باشد