ابن یمین
امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً
قصاید
قصاید
شمارهٔ ١
ای کرمت نظم داده کار جهانرا / والی اقلیم جسم ساخته جانرا
شمارهٔ ٢ - وله
ای دل ار خواهی گذر بر گلشن دارالبقا / جهد کن کز پای خود بیرون کنی خار هوا
شمارهٔ ٣ - وله در مدح علاءالدین محمد
اگر تو جلوه دهی قامت چو طوبی را / ز خلد باز ندانند دار دنیی را
شمارهٔ ۴ - وله ایضاً در مدح حضرت مولی علی (ع) والصلوه
مقتدای اهل عالم چون گذشت از مصطفا / ابن عم مصطفی را دان علی مرتضا
شمارهٔ ۵ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد
مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا / زانک در دانش مزید یافت بر اقران مرا
شمارهٔ ۶ - وله ایضاً در مدح امیر شیخ حسن
واجب بود از راه نیاز اهل زمن را / در خواستن از حق بدعا شیخ حسن را
شمارهٔ ٧ - قصیده در مدح طغا تیمور خان
ای کرده روز را ز شب قیرگون نقاب / یعنی فکنده سایه سنبل بر آفتاب
شمارهٔ ٨ - وله
ای بزیر سایه لطفت مدار آفتاب / وی ز خط همچو ریحانت غبار آفتاب
شمارهٔ ٩ - وله ایضاً
حبذا قصری که دارد پای ثابت اندر آب / سر ز رفعت برکشیده تا باوج آفتاب
شمارهٔ ١٠ - ایضاً قصیده در مدح و تهنیت ورود امیر یحیی
فرخنده باد مقدم دستور کامیاب / بر روزگار دولت شاه فلک جناب
شمارهٔ ١١ - وله ایضاً در مدح امیر ستلمش بیگ
دوش این سیمرغ زرین بال یعنی آفتاب / گشت در مغرب نهان حتی توارت بالحجاب
شمارهٔ ١٢ - ایضاً قصیده در مدح امیر تاج الدین علی سربداری
منت ایزد را که دیگر باره بی هیچ انقلاب / بر سر اهل خراسان سایه گسترد آفتاب
شمارهٔ ١٣ - وله ایضاً فی التوحید
ایدل گرت شناختن راه حق هواست / خود را بدان که عارف خود عارف خداست
شمارهٔ ١۴ - وله ایضاً
ای دیده در شناختن حال کاینات / باید که باشدت نظری از سر انات
شمارهٔ ١۵ - ایضاً فی التوحید
ایدل غافل بدان کاحوال عالم هیچ نیست / پیش زخم حادثات دهر مرهم هیچ نیست
شمارهٔ ١۶ - وله ایضاً در تعریف بنا و مدح حکیم الدین بانی آن
اینمنزل خجسته که بس روحپرورست / از فرخی و خوش نفسی خلد دیگرست
شمارهٔ ١٧ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد وزیر
امروز در زمانه دلم شاد و خرم است / وین خرمی ز مقدم دستور اعظم است
شمارهٔ ١٨ - قصیده ایضاً له
ای کاشف اسرار فلک رأی منیرت / وی مظهر انوار سعادات ضمیرت
شمارهٔ ١٩ - ایضاً له در مدح تاج الدین علی
آنکه دست و دل او مظهر جود و کرم است / وانکه در داد و دهش صد چو فریدون و جم است
شمارهٔ ٢٠ - ایضاً له
ای سایه خدای توئی همچو آفتاب / با خاص و عام بر سر اظهار تربیت
شمارهٔ ٢١ - قصیده
جهان پیر را دولت جوانست / که ارغونشاه نوئین جهانست
شمارهٔ ٢٢ - ایضاً له قصیده
چون فلک از آفتاب مشعله ئی درگرفت / عرصه آفاق را جمله در آذر گرفت
شمارهٔ ٢٣ - قصیده در تعریف بنای مسجد جامع سبزوار و مدح تاج الدین بانی آن
حبذّا طاقی که جفت این رواق اخضرست / وز بلندی مر زمین را آسمانی دیگرست
شمارهٔ ٢۴ - قصیده فی المنقبه
خرم دلی که مجمع سودای حیدرست / فرخ سری که خاک کف پای حیدرست
شمارهٔ ٢۵ - قصیده
دو سه روزی دگرم جان بر تن مهمانست / بعد ازین وقت جدائی و وداع جانست
شمارهٔ ٢۶ - وله ایضاً قصیده در مدح علاءالدین محمد
ساقی بیا که موسم نوشیدن ملست / هم راغ پر ز لاله و هم باغ پر گلست
شمارهٔ ٢٧ - وله ایضاً ملمع در مدح وجیه الدین مسعود شاه
ساقی الاصحاب مائا بارقا کالنار هات / لا تدافعنی و سافحنی به واذکر ولات
شمارهٔ ٢٨ - وله در تهنیت عید روزه
شهریارا ماه روزه بر تو میمون باد و هست / همچو عیدت روزها یکسر همایون باد و هست
شمارهٔ ٢٩ - قصیده در مدح خواجه یحیی
کار ملک و دین بحمدالله نظام از سرگرفت / مصطفی بطحا گشاد و مرتضی خیبر گرفت
شمارهٔ ٣٠ - قصیده در مدح حضرت علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیه و الثناء و تعریف بقعه منوره او
گوهر افشان کن ز جان ایدل که میدانی چه جاست / مهبط نور الهی روضه پاک رضاست