ابن یمین
امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً
قطعات
قطعات
شمارهٔ ١
ای نسیم صبحدم بگذر بخاک درگهی / کز غبارش چشم جان گشتست نورانی مرا
شمارهٔ ٢
آن شهنشاهی که از تأثیر جود عام او / هر چه باشد آرزوی دل بچنگ آید مرا
شمارهٔ ٣
از برای دو چیز جوید و بس / مرد عاقل جهان پر فن را
شمارهٔ ۴
ابن یمین اگر همه عالم بکام تست / باید کزان فرح نفزاید دل ترا
شمارهٔ ۵
ای نسیم صبحگاهی بر تو جان افشان کنیم / گر کنی آگه ز حالم خواجه نصرالله را
شمارهٔ ۶
ای بسا دوستان که بگزیدم / تا بدیشان بمالم اعد را
شمارهٔ ٧
بتمثیل ابن یمین نکته ئی / کند عرضه بر شاه فرمانروا
شمارهٔ ٨
بیا ز ابن یمین ای دوست بشنو / مر این شایسته پند رایگان را
شمارهٔ ٩
باهل خطه فریومد از طریق رضا / مگر بعین عنایت نظر فکند خدا
شمارهٔ ١٠
بر کاتبان خویشتن املای بد مکن / چون سر زدند از پی تحریر خامه را
شمارهٔ ١١
چشم پدر از هجر تو پوشیده چو گردید / فرزند دل افروز من ای بدر منیرا
شمارهٔ ١٢
خداوندم مرا در علم منقول / زبان و دیده گویا کرد و بینا
شمارهٔ ١٣
خرد چون کند دوستی با کسی / که با دشمنان باشد او را صفا
شمارهٔ ١۴
خسیسی اگر لاف آن میزند / که باشد یکی در نسب اصل ما
شمارهٔ ١۵
خطابی با فلک کردم که از تیغ جفا کشتی / شهان عالم آرا و جوانمردان برمک را
شمارهٔ ١۶
دانی چه موجبست که فرزند از پدر / منت نگیرد ار چه فراوان دهد عطا
شمارهٔ ١٧
ز هی فرخنده جائی خوش مقامی / که خجلت میدهد خلد برین را
شمارهٔ ١٨
شبی در تواریخ کردم نگاه / شعار بزرگان پیشینه را
شمارهٔ ١٩
عزلت و انزوا و تنهائی / برهانندت از هزار بلا
شمارهٔ ٢٠
عطا میخواست از من ماهروئی / بگفتم جان ز بهر تست ما را
شمارهٔ ٢١
گر خرد یار تست ابن یمین / بر طرب نه بنای کارت را
شمارهٔ ٢٢
گنهی میکنم کنون پنهان / ایزد آنرا نمیکند پیدا
شمارهٔ ٢٣
فراخ دستی ز اندازه مگذران چندان / که آفتاب معاشت بدل شود به سُها
شمارهٔ ٢۴
قطعه ئی نزد من رسید امروز / از سخنهای قدوه الشعرا
شمارهٔ ٢۵
مرا فلک بمواعید میفریفت ولیک / از آن هزار یکی با رهی نکرد وفا
شمارهٔ ٢۶
مرا پیشه شعرست و در وقت‌ها / اثرها پدید آید از پیشه‌ها
شمارهٔ ٢٧
منم ابن یمین که نتوان کرد / جز بمن انتساب شعر مرا
شمارهٔ ٢٨
علاء دولت و دین آصف سلیمان فر / زهی جناب تو ارباب فضل را مأوا
شمارهٔ ٢٩
منور شد به شمس دولت و دین / دو گیتی چون هم این دارد هم آن را
شمارهٔ ٣٠
مده دل ز دست ار غمی هست و خوفی / که آید دو چندانت شادی و یُسرا