حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد.
غزلیات
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قطعات
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
رباعیات
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قصاید
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
اشعار منتسب
در این بخش برخی اشعار منتسب به حافظ که در تصحیح قزوینی/غنی نیامده‌اند گردآوری شده‌اند.
قطعات
قطعات
قطعه شمارهٔ ۱
تو نیک و بد خود هم از خود بپرس / چرا بایدت دیگری محتسب
قطعه شمارهٔ ۲
سرای مدرسه و بحثِ عِلم و طاق و رَواق / چه سود، چون دلِ دانا و چشمِ بینا نیست؟
قطعه شمارهٔ ۳ - ماده تاریخ وفات تورانشاه (میل بهشت = ۷۸۷)
آصف عهد زمان جان جهان تورانشاه / که در این مزرعه جز دانهٔ خیرات نکشت
قطعه شمارهٔ ۴ - ماده تاریخ وفات (قرب طاعت = ۷۸۲)
بهاء الحق و الدین طاب مثواه / امام سنت و شیخ جماعت
قطعه شمارهٔ ۵
قوت شاعرهٔ من سحر از فرط ملال / متنفر شده از بنده گریزان می‌رفت
قطعه شمارهٔ ۶ - ماده تاریخ (رحمان لایموت = ۷۸۶)
رحمان لایموت چو آن پادشاه را / دید آن چنان کز او عمل الخیر لایفوت
قطعه شمارهٔ ۷
به عهد سلطنت شاه شیخ ابواسحاق / به پنج شخص عجب ملک فارس بود آباد
قطعه شمارهٔ ۸
خسروا گوی فلک در خم چوگان تو شد / ساحت کون ومکان عرصهٔ میدان تو باد
قطعه شمارهٔ ۹
دادگرا تو را فلک جرعه کش پیاله باد / دشمن دل سیاه تو غرقه به خون چو لاله باد
قطعه شمارهٔ ۱۰
روح القدس آن سروش فرخ / بر قبهٔ طارم زبرجد
قطعه شمارهٔ ۱۱
به سمع خواجه رسان ای ندیم وقت‌شناس / به خلوتی که در او اجنبی صبا باشد
قطعه شمارهٔ ۱۲
شمه‌ای از داستان عشق شورانگیز ماست / این حکایت‌ها که از فرهاد و شیرین کرده‌اند
قطعه شمارهٔ ۱۳ - ماده تاریخ وفات (امیذ جود)
اعظم قوام دولت و دین آنکه بر درش / از بهر خاکبوس نمودی فلک سجود
قطعه شمارهٔ ۱۴
دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او / زآن‌که از وی، کَس وفاداری ندید
قطعه شمارهٔ ۱۵
بر سر بازار جانبازان منادی می‌زنند / بشنوید ای ساکنان کوی رندی بشنوید
قطعه شمارهٔ ۱۶ - ماده تاریخ وفات (خلیل عادل = ۷۷۵)
برادر خواجه عادل طاب مثواه / پس از پنجاه و نه سال از حیاتش
قطعه شمارهٔ ۱۷
بر تو خوانم، زِ دفترِ اخلاق / آیتی در وفا و در بخشش
قطعه شمارهٔ ۱۸
زآن حَبّه‌ی خَضراخور، کَز رویِ سَبُک‌روحی / هرکـ‌او بِخورَد یک جو، بر سیخ زَند سی مرغ
قطعه شمارهٔ ۱۹ - ماده تاریخ وفات (رحمت حق = ۷۵۶)
مجد دین سروَر و سلطان قضات اسماعیل / که زدی کلک زبان آورش از شرع نطق
قطعه شمارهٔ ۲۰ - ماده تاریخ وفات (بلبل، سرو، سمن، یاسمن، لاله، گل = ۷۵۷)
بلبل و سرو و سمن یاسمن و لاله و گل / هست تاریخ وفات شه مشکین کاکل
قطعه شمارهٔ ۲۱
سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت / بادت اندر شهریاری، برقرار و بر دوام
قطعه شمارهٔ ۲۲
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن / صاحبِ صاحب‌قَران، خواجه قوام‌الدین حَسَن
قطعه شمارهٔ ۲۳
دلا دیدی که آن فرزانه فرزند / چه دید اندر خم این طاق رنگین
قطعه شمارهٔ ۲۴
در این ظلمت‌سرا تا کی، به بوی دوست بنشینم / گهی انگشت بر دندان، گهی سر بر سر زانو
قطعه شمارهٔ ۲۵
ای معرا اصل عالی جوهرت از حرص و آز / وی مبرا ذات میمون اخترت از زرق و ریو
قطعه شمارهٔ ۲۶
ساقیا پیمانه پر کن زانکه صاحب مجلست / آرزو می‌بخشد و اسرار می‌دارد نگاه
قطعه شمارهٔ ۲۷
به گوش جان رهی منهیی ندا در داد / ز حضرت احدی لا اله الّا الله
قطعه شمارهٔ ۲۸
به روز شنبهٔ سادس ز ماه ذی الحجّه / به سال هفتصد و شصت از جهان بشد ناگاه
قطعه شمارهٔ ۲۹
به من سلام فرستاد دوستی امروز / که ای نتیجهٔ کلکت سواد بینایی
قطعه شمارهٔ ۳۰
گدا اگر گهر پاک داشتی در اصل / بر آب نقطهٔ شرمش مدار بایستی