میرزاده عشقی
سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی (زادهٔ ۲۰ آذر ۱۲۷۳ در همدان – ترور در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ در تهران) شاعر، روزنامه‌نگار، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرانی دوره مشروطیّت و مدیر نشریهٔ قرن بیستم بود. وی با وجود طول عمر کوتاهش از جمله مهم‌ترین شاعران عصر مشروطه به‌شمار می‌رود که از عنصر هویت ملی در جهت ایجاد انگیزه و آگاهی
دیوان اشعار
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
نمایشنامه
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
نوروزی نامه
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
جمهوری نامه
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مثنویات
مثنویات
شمارهٔ ۱ - آرزوی دل
مرا گر به جاوید؟ عمری دهند / سپس بر سرم، تاج شاهی نهند
شمارهٔ ۲ - ابله ترین حیوانات
«بوآلو»، شاعر گویای مغرب / حکیم بخرد دانای مغرب
شمارهٔ ۳ - تأثیر سخن
شنیدم نویسنده ای در قدیم / نویسنده پاک رأی و حکیم
شمارهٔ ۴ - در صفحه غرب
بهارا به پاییز ما، دیده دوز / ز کلک تموزین دی، وی بسوز
شمارهٔ ۵ - در بزرگداشت فردوسی
این شنیدستم که عیسی، مرده‌ای را زنده کرد / مرده‌ای را زنده کرد و نامِ خود پاینده کرد
شمارهٔ ۶ - در ذم ناصر ندامانی
آنکو نموده است: استیضاح از جهان / اکنون ز وی کنند، ستیضاح ابلهان
شمارهٔ ۷ - گلهای پژمرده
خری از گلستان باغی گذشت / بسی گل به ره دیده، وقعی نهشت
شمارهٔ ۸ - نطق لرد معروف!
به لندن کرد نطقی، لرد معروف / کزو یک ملتی، گردیده مشعوف
شمارهٔ ۹ - در نکوهش نوع بشر
به پندار دانای مغرب‌زمین / پدیدآور پند نو «داروین»
شمارهٔ ۱۰ - نامه منظوم
مرحبا ای (کوهی) نیکو نهاد / لشخوران مردند، کوهی زنده باد
شمارهٔ ۱۱ - در هجو ضیاء الواعظین
چراغ الذاکرین، آن مرد جیغو / کند در مجلس شوری هیاهو
شمارهٔ ۱۲ - ملت فروش
یکی را ز تن، جامه در دزدگاه / بکندند از کفش پا تا کلاه