ابوالفرج رونی
ابوالفرج ابن مسعود رونی (درگذشتهٔ ۵۲۵ هجری قمری)، در رونه از قراء نیشابور متولد شد. چون مدتی در لاهور زیست او را لاهوری نیز گفته‌اند. آغاز شهرت او از هنگام ورودش به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوی بود و در زمان پسرش سلطان مسعود غزنوی ادامه یافت. انوری از سبک او پیروی کرد. نامش بلفرج نیز ضبط شده‌است.
رباعیات الحاقی
رباعیات الحاقی
شمارهٔ ۱
ای دوش فلک را علمت گشته ردا / در گوش فلک ز جود و عدل تو ندا
شمارهٔ ۲
تا یک نفس از حیات باقیست مرا / در سر هوس شراب و ساقیست مرا
شمارهٔ ۳
از روز نخست کاین دلم رای تو جست / دیده‌ست جفای سخت و پیمانی سست
شمارهٔ ۴
شاهی که جهان را به وجودش ناز است / بر خیل قضا خنجر او طناز است
شمارهٔ ۵
شاهی که ملوک را ز عدلش بیم است / هفت اندامش صلاح هفت اقلیم است
شمارهٔ ۶
تا جان مرا باده مهرت سوده است / جان و دلم از رنج غمان آسوده است
شمارهٔ ۷
چون یار به بوسه دادنم بار گرفت / زلفش بگرفتم از من آزار گرفت
شمارهٔ ۸
با انده جفت گشتم از شادی فرد / ایام وفا چیست ولی چتوان کرد
شمارهٔ ۹
هر تیر که در جعبه افلاک بود / آماج گهش این دل غمناک بود
شمارهٔ ۱۰
ای کرده گران غمت سبکباری من / خندان دو لبت ز گریه و زاری من
شمارهٔ ۱۱
چون زور ملک چرخ درآورد به زه / از چرخ ملک بانگ برآورد که زه
شمارهٔ ۱۲
از شیرینی چون به سخن بنشینی / وز دو لب خود شکر به دامن چینی