علی اشتری
علی اشتری متخلص به فرهاد (۱۳۰۱–۱۳۴۰) شاعر غزلسرای اهل ایران بود. پدرش احمدخان اشتری که در شعر تخلص «یکتا» داشت شاعر، نقاش و برای مدتی نیز عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. وی در نزد پدر برخی از فنون ادب را آموخت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شرف به پایان رساند. وی از نوجوانی به سرودن پرداخت و تخلص فرهاد را برای خود بر
دیوان اشعار
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ستارهٔ سحری
مشاهده آثار و زیرمجموعه‌های این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ستارهٔ سحری
ستارهٔ سحری
بخش ۱ - ستاره سحری
صبحدم جلوه کنان از در صبح / روی زیبا بنمود اختر صبح
بخش ۲ - شب مهتاب
باز آمد بانگ مرغان چمن / زان خمیده قامت بید کهن
بخش ۳ - بزم وصال
فرودین بود و، نسیم نوبهار / غنچه خندان کرد و سنبل بی قرار
بخش ۴ - بید و ماه
باز آمد شام، از بام سپهر / ماه خندد بر گل و سوسن به مهر
بخش ۵ - عشق خدا
شاعرم وز جمله عالم بینیاز / سینه ام گنجینه عشق است و راز
بخش ۶ - لاله
بامدادان که باد بهاری / بوی مشگ آورد از گلستان
بخش ۷ - بیادت هست؟
شبانگه قرص ماه از پشت کهسار / بسان مجمری پر آتش آمد
بخش ۸ - نسیم سحری
هر دم از سینه برآرم آهی / تا در آن دل بنمایم راهی
بخش ۹ - ای شقایق
تا دو چشمم بجهان باز شدند / رنج و بدبختیم آغاز شدند
بخش ۱۰ - راز پروانه
بزمی از اهل صفا دوشم بود / شاهد بخت در آغوشم بود
بخش ۱۱ - در واپسین دم
بجز عشق اندرین مکتب نیاموخت / مرا آموزگار آسمانی