۳۲۸- شیخ رباعی

مشهدی است و مرد فقیر و گوشه نشین است و از اقسام شعر برباعی میل دارد و بدین واسطه او را شیخ رباعی میگویند .

این دو رباعی از نتایج طبع اوست :

بر طرف رخت دو زلف عنبر آمیز

از روی لطافت آتش حسن تو را

افتاده چو کاکل پریشان توایم

گفتی که مرا بدردمندان نظریست