۰
حکیمی پسران را پند همی‌داد که جانان پدر، هنر آموزید که مُلک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر، در سفر بر محل خطر است؛ یا دزد به یک‌بار بِبَرد یا خواجه به تَفاریق بخورد. اما هنر چشمهٔ زاینده است و دولت پاینده وگر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد که هنر در نفس خود دولت است؛ هر جا که رود قدر بیند و در صدر نشیند و بی هنر لقمه چیند و سختی بیند.
۱
سخت است پس از جاه تَحَکُّم بردن
خو کرده به ناز، جور مردم بردن
۲
وقتی افتاد فتنه‌ای در شام
هر کس از گوشه‌ای فرا رفتند
۳
روستازادگان دانشمند
به وزیریّ پادشا رفتند
۴
پسران وزیر ناقص‌عقل
به گدایی به روستا رفتند
نظرهای خوانندگان ۰
برداشت، حس یا جمله‌ای کوتاه درباره این شعر بنویسید.
خواندن نظرها برای همه آزاد است؛ ارسال نظر برای کاربران واردشده فعال میشود.